|
Noreena
Hertz
I.O.U. -
How we can end the developing world's debt crisis once and for all
Noreena
Hertz (37) is de laatste jaren uitgegroeid tot een van de meest
prominente critici van de neo-liberale globalisering. Haar boek
The Silent Takeover. Global Capitalism and the Death of Democracy
(2001) werd onmiddellijk wereldwijd vertaald en verscheen in
Nederland bij Contact onder de titel De Stille Overname.
Globalisering en het einde van de Democratie. Het boek lag nog
op de drukpers toen zij in het vroege voorjaar van 2001 tussen de
activisten stond in de sneeuw in Davos, waar politici en
ondernemers uit de rijkste landen samenkwamen voor het jaarlijkse
World Economic Forum. Een jaar later was ze zelf genodigde
voor de bijeenkomst. Zij breekt daarmee met het stereotype van de
activist, want zij staat niet alleen op de barricaden maar
debatteert ook rechtstreeks met wereldleiders en ceo’s van
multinationals. Journalisten maakten de mediagenieke Hertz tot
woordvoerster van de anti-globaliseringsbeweging. Zij schrijft
o.a. voor the New Statesman, the Observer, the Guardian en
the Washington Post, maakte documentaires en is regelmatig
commentator voor TV en radio.
Dr.
Noreena Hertz studeerde economie en filosofie in Cambridge, waar
zij ook promoveerde. Ze begon haar carričre als Rusland-expert
voor de Wereldbank en adviseerde de Russische regering bij
economische hervormingen. Daarna verlegde zij haar aandacht naar
het Midden-Oosten, waar zij een groep van ruim veertig
Palestijnse, Israëlische, Jordaanse en Egyptische onderzoekers
leidde die werkten aan regionale economische ontwikkeling. Op het
moment is zij distinguished fellow aan de Universiteit van
Cambridge en associate director van het Centre for
International Business and Management van deze universiteit.
Co-referent
Luuk van Middelaar
"En vergeef ons hun schulden": over de economie van de schuld en
de theologie van het geld
Luuk van
Middelaar (31) is historicus en filosoof. Hij
studeerde in 1999 af op Politicide: de moord op de politiek in
de Franse filosofie, een intelligente en kritische analyse van
het werk van toonaangevende - overwegend linkse - Franse politieke
denkers van na de Tweede Wereldoorlog. Van Middelaar verwijt hen
daarin een blinde vlek te hebben voor de tekortkomingen van het
communisme alsook voor de merites van de liberale democratie. Zijn
begeleider, politiek en geschiedfilosoof Frank Ankersmit,
honoreerde zijn werk met een 10, hoewel hij ‘eigenlijk een 11
verdiende’. Zijn briljante scriptie verscheen vrijwel direct in
boekvorm, hetgeen Van Middelaar wederom een stortvloed aan
complimenteuze recensies, interviews en artikelen opleverde, ook
en met name vanuit Frankrijk. Sindsdien geldt hij als ‘wonderkind
van de Nederlandse filosofie’.
Hij won
de prestigieuze Prix de Paris. Die prijs, plus een gewonnen beurs,
stelde hem in staat een twee jaar in Parijs te werken aan zijn
proefschrift; hier verlegde hij zijn aandacht naar de rol van de
economie. Daarna verhuisde hij naar Brussel, waar hij twee jaar
voor EU-Commissaris Frits Bolkestein werkte. Van Middelaar kwam
daarmee op een plek waar hij daadwerkelijk zicht heeft op de
politieke praktijk. Die positie verkiest hij – ook intellectueel –
nadrukkelijk boven de studeerkamer. Zijn recente benoeming tot
politiek secretaris van VVD-fractieleider Jozias van Aartsen is
hiermee volkomen in lijn. In die functie krijgt Van Middelaar veel
vrijheid om mee te denken over de grondslagen en het politieke
programma van de VVD. Daarnaast publiceerde hij veel in dag-,
week- en vakbladen over o.a. globalisering, economie en politieke
filosofie. In woord en geschrift belijdt hij steeds zijn afkeer
van ideologieën en modieus gemakzuchtig denken, aan linker- én
rechterzijde. Ook de anti-globalisten neemt hij regelmatig op de
korrel.
Naar boven |
